Rumień zakaźny często określa się mianem „piątej choroby”, czyli jednej z dziecięcych dolegliwości objawiających się wysypką (pozostałe z nich to rumień nagły, płonica, różyczka oraz odra). Jest on chorobą zakaźną dotykającą pacjentów między 2 a 12 rokiem życia.

Przyczyny rumienia zakaźnego

Za główną przyczynę opisywanej dolegliwości uważa się parwowirusa B19, który rozprzestrzenia się drogą kropelkową i rozwija w krwinkach czerwonych. Od momentu zarażenia do pojawienia się pierwszych objawów upływają zwykle 2 tygodnie. Często objawy rumienia zakaźnego są praktycznie niezauważalne.

Etapy choroby

1. Ułożona symetrycznie, rumiana wysypka przechodząca w odcień sinawo – fioletowy.
2. Rozciąganie się wysypki w sposób symetryczny w kierunku ramion, tułowia oraz kończyn. Dochodzi wówczas do powstawania rumieniowych obrączek i plam.
3. Wysypka blednie, aż w końcu znika całkowicie.

Jak objawia się rumień zakaźny?

Główny objaw tej choroby to wysypka, której nie towarzyszy swędzenie czy ból. Na początku da się zaobsewować zmiany na twarzy, które wraz z upływem czasu zlewają się w rumieniec, który nie obejmuje czoła i obszaru między ustami i nosem. Do innych objawów zalicza się: osłabienie, lekki stan podgorączkowy oraz ból gardła i stawów.

Rumień zakaźny a ciąża

Zakażenie rumieniem zakaźnym, w szczególności w pierwszych dwóch trymestrach ciąży, może być bardzo niebezpieczne i wiązać się z komplikacjami takimi, jak obrzęk płodu, zapalenie mięśnia sercowego, a w skrajnych przypadkach nawet obumarcie.

Na szczęście, około 60-80 procent kobiet planujących zajść w ciążę miało w przeszłości kontakt z wirusem, w związku z czym nie mogą się one zarazić. Nawet jeżeli do tego dojdzie, jak pokazują badania, 75 procent pacjentek rodzi zdrowe dzieci.

Kobiety w ciąży, które podejrzewają, że mogły się zarazić, powinny jak najszybciej skontaktować się z lekarzem, który zleci wykonanie dodatkowych badań takich, jak USG i badania krwi.

Jak leczyć rumień zakaźny?

W przypadku dzieci stosuje się leki łagodzące świąd. Przez cały okres terapii maluch powinien zostać w domu, jako że może zarażać innych na 7 dni przed wystąpieniem wysypki oraz przez pierwsze dni po jej pojawieniu się.

Rumień po kleszczu, który stanowi jeden z objawów boreliozy, jest ciepły w dotyku, nie wystaje ponad poziom skóry i nie jest bolesna czy swędząca. Jej średnica wynosi około 5 milimetrów i znika samoistnie po miesiącu bez względu na podjęte leczenie lub jego brak.

Rumień wędrujący – co to takiego?

Rumień po kleszczu nazywany jest rumieniem wędrującym lub „bawolim okiem.” Wywołują go bakterię Borrelia i stanowi on jeden z głównych objawów boreliozy. Najczęściej pojawia się on w przeciągu około 7 – 14 dni od ukąszenia przez pajęczaka. Jeżeli nie zniknie po miesiącu, świadczyć może to o rozsianiu się krętków, czyli przejściu boreliozy skórnej do postaci wczesnej rozsianej.

Wspomniany rumień w środku ma owalną albo okrągłą plamę, którą otacza blady okrąg. Zamyka go czerwona obręcz, która stopniowo obejmuje coraz większe partie skóry. Rumieniowi po kleszczu towarzyszyć mogą objawy charakterystyczne dla grypy.

Warto także zdawać sobie sprawę z faktu, że pojawia się on jedynie u około 40% pacjentów ukąszonych przez zakażonego kleszcza. Brak rumienia oznacza, że nie doszło do zakażenia boreliozą.