W Wikipedii możemy wyczytać, że miłość jest uczuciem. Typem międzyludzkich relacji, zachowań i postaw. Socjolog powie nam, że miłość istnieje po to, aby służyć dobru gatunku. Natomiast psycholog, że jest to uczucie, które zaspokaja podstawowe, psychiczne potrzeby każdego człowieka.

Niby jedną z najpełniejszych definicji, z psychologicznego punktu widzenia, jest ta sformułowana przez amerykańskiego psychiatrę Scotta M. Peck`a. Definicja ta mówi nam, że prawdziwa miłość jest takim rodzajem uczucia, które połączone jest z działaniem, a od typu działania zależy, jaki będzie rodzaj tej miłości.

Tak więc, już teraz można stwierdzić, że nie ma jednoznacznej i uniwersalnej definicji dla prawdziwej miłości. Można by powiedzieć, że wszystko będzie zależało od naszej perspektywy.

Do mnie osobiście najbardziej przemawia ta, która mówi, że:

„Miłość jest postawą, która oznacza stawanie się pięknym i światłym darem dla drugiej osoby. Nie wynika ona z uczuć, które w niewyjaśniony sposób pojawiają się w człowieku, ale ze świadomej i twórczej postawy troski o tę drugą osobę. Jest również wyrażaniem siebie na różnych poziomach naszego życia oraz jego szczęśliwego doświadczania.”

Bardzo lubię również stwierdzenie Ernesta Hemingway`a, który mówi, że:

„Miłość jest największym sensem istnienia.”

Prawdziwa miłość jest szczytem radości i szczęścia. Jest spełnieniem naszych marzeń oraz najskrytszych pragnień. Jest źródłem naszych wartości i ogólnego postępowania.

Życie pozbawione miłości jest szare, monotonne i nudne. Człowiek pozbawiony miłości jest smutny, z czasem twardnieje i przestaje współodczuwać. Powoli zanikają w nim najpiękniejsze ludzkie uczucia. A głęboko wierzę, że właśnie te uczucia i doświadczenia, które są dla nas najpiękniejsze, są bardzo ściśle powiązane właśnie z miłością. Szczęśliwe rodzicielstwo i dzieciństwo, przyjaźń, spełnienie w pracy, ale i również współczucie, wewnętrzne piękno i dobro nie mogą istnieć bez miłości, która przejawia się w najróżniejszych aspektach naszego życia.

A jaka jest wasza definicja miłości…?

Zakochanie się w sobie samym…

Nasz umysł jest doskonałym narzędziem, dzięki któremu możemy uciec i nie zajmować się miłością do samego siebie. Analizy, fakty i nieistotne szczegóły, to właśnie nimi łatwo zająć nasz umysł, tak aby całkowicie zapomnieć i przestać kochać.
Możemy zbudować sobie świątynię umysłu, udając, że posiadamy wszechstronną wiedzę i jesteśmy bystrzejsi, ale nie zmieni to faktu, że jednak tylko wciąż uciekamy…

Następnie przechodzimy przez nieskończoną ilość cykli narodzin i śmierci, przez które niestety zapominamy, że powinniśmy kochać nasze doświadczenie.

Aby doświadczyć swojego wzniesienia, należy w pełni zaakceptować i pokochać się, takim jakim się jest. Całkowicie poddać się Miłości do Siebie.

„Jestem, który jestem i kocham w sobie wszystko – bez wstydu, bez jakichkolwiek zastrzeżeń, bez co jeśli, i, ale.”

Oddajmy się temu, kim naprawdę jesteśmy, a nie aspektom, które stworzyliśmy, udając, że jesteśmy kimś innym. Poczujmy w sercu, że JESTEŚMY… zawsze BYLIŚMY… i zawsze BĘDZIEMY.

Afirmacja na co dzień:
„Kocham Siebie, Szanuję Siebie, Wspieram Siebie, Wierzę w Siebie”

Opracowane na podstawie fragmentów z – „Podróż Aniołów” Geoffrey i Linda Hoppe