Bratnia dusza – Jak wybrać właściwego dla siebie partnera

1. Wybieraj tak, jak byś był niewidomy. Zamknij oczy i spróbuj zobaczyć, dlaczego pokochałeś tę osobę. Na przykład, za jego życzliwość, wierność, umiejętność intuicyjnego zrozumienia twoich uczuć, głęboką więź, gotowość zadbania o ciebie.

2. Wybierz taką osobę, która jest ciekawa życia, chce się uczyć i rozwijać. Jest otwarta aby popatrzeć na rzeczy z innej perspektywy, chce pracować nad sobą.

3. Wybierz kogoś, kto chciałby być podobny do ciebie – silny i stabilny, ale jednocześnie elastyczny jak drzewo na wietrze. Kogoś, kto jest wrażliwy, widzi i zauważa życie wokół siebie, żyje świadomie.

4. Wybierz tego, kto nie ukrywa przed tobą swoich uczuć, kiedy zadajesz mu ból, i z kolei, tego, kto zauważa i czuje żal, kiedy ty cierpisz z jego winy. Dziel się swoimi uczuciami z partnerem nie później niż 24 godziny po kłótni. Wybierz kogoś, kto wie czym jest współczucie.

5. Wybierz kogoś, kto ma bogaty świat wewnętrzny, ma hobby, zainteresowania, kto idzie własną drogą i chciałby mieć obok siebie samodzielnego partnera.

6. Wybierz kogoś, kto ma podobne zainteresowania. Być w relacjach z kimś, oznacza budować wspólne wspomnienia, robić coś razem. Te doświadczenia pomogą przeżyć wam trudne momenty.

7. Wybierz kogoś, z kim masz wspólne spojrzenie na takie tematy jak dzieci, pieniądze, ślub i rodzina. Musisz przedyskutować te kwestie zanim zdecydujesz się wejść w długotrwały związek.

8. Wybierz kogoś, kto zna czym są wrażliwość i współczucie oraz potrafi słuchać, poświęcić tobie uwagę i czas.

9. Wybierz kogoś, kto potrafi śmiać się z siebie i zatrzymać się w połowie kłótni.

10. Bądź gotów aby zamknąć oczy na rząd niedoskonałości i słabości. Zdecyduj się, z czym będziesz mógł się pogodzić, a z czym nie. Jeśli druga osoba często kłamie, chowa błędy zamiast się do nich przyznać, nie potrafi przeprosić – takie relacje nie mają solidnego gruntu.

11. Aby stworzyć relacje na całe życie bądźcie przyjaciółmi, a nie tylko kochankami. Zastanów się, czy jesteś w stanie pomoc swojemu partnerowi, jak zrobiłbyś to dla swojego najlepszego przyjaciela?

12. Bardzo ważne jest wybierać partnera, który wzbogaca twój wewnętrzny świat, zamiast go okradać, wnosi dużo pozytywnej energii i radości, a nie łez i smutku, dodaje barw w każdym dniu, a nie robi z nich szarą codzienność, pcha cie do góry a nie w dół.

Oparte na „Biegnąca z wilkami. Archetyp Dzikiej Kobiety w mitach i legendach” autorstwa Clarissa Pinkola Estés.

W Wikipedii możemy wyczytać, że miłość jest uczuciem. Typem międzyludzkich relacji, zachowań i postaw. Socjolog powie nam, że miłość istnieje po to, aby służyć dobru gatunku. Natomiast psycholog, że jest to uczucie, które zaspokaja podstawowe, psychiczne potrzeby każdego człowieka.

Niby jedną z najpełniejszych definicji, z psychologicznego punktu widzenia, jest ta sformułowana przez amerykańskiego psychiatrę Scotta M. Peck`a. Definicja ta mówi nam, że prawdziwa miłość jest takim rodzajem uczucia, które połączone jest z działaniem, a od typu działania zależy, jaki będzie rodzaj tej miłości.

Tak więc, już teraz można stwierdzić, że nie ma jednoznacznej i uniwersalnej definicji dla prawdziwej miłości. Można by powiedzieć, że wszystko będzie zależało od naszej perspektywy.

Do mnie osobiście najbardziej przemawia ta, która mówi, że:

„Miłość jest postawą, która oznacza stawanie się pięknym i światłym darem dla drugiej osoby. Nie wynika ona z uczuć, które w niewyjaśniony sposób pojawiają się w człowieku, ale ze świadomej i twórczej postawy troski o tę drugą osobę. Jest również wyrażaniem siebie na różnych poziomach naszego życia oraz jego szczęśliwego doświadczania.”

Bardzo lubię również stwierdzenie Ernesta Hemingway`a, który mówi, że:

„Miłość jest największym sensem istnienia.”

Prawdziwa miłość jest szczytem radości i szczęścia. Jest spełnieniem naszych marzeń oraz najskrytszych pragnień. Jest źródłem naszych wartości i ogólnego postępowania.

Życie pozbawione miłości jest szare, monotonne i nudne. Człowiek pozbawiony miłości jest smutny, z czasem twardnieje i przestaje współodczuwać. Powoli zanikają w nim najpiękniejsze ludzkie uczucia. A głęboko wierzę, że właśnie te uczucia i doświadczenia, które są dla nas najpiękniejsze, są bardzo ściśle powiązane właśnie z miłością. Szczęśliwe rodzicielstwo i dzieciństwo, przyjaźń, spełnienie w pracy, ale i również współczucie, wewnętrzne piękno i dobro nie mogą istnieć bez miłości, która przejawia się w najróżniejszych aspektach naszego życia.

A jaka jest wasza definicja miłości…?

Na pewno wielu z nas często zadaje sobie pytania o zaufanie:

Czy mogę zaufać sobie, skoro nie rozumiem własnego serca, emocji, uczuć…?

Czy mogę zaufać sobie, mimo iż dopuściłem się tylu strasznych, według mnie, rzeczy…?

Czy mogę zaufać sobie, mimo iż moje życie nie jest takie, jakim chciałbym aby było…?

Czy mogę zaufać sobie , mimo iż moje ciało jest słabe i chorowite…?

„Pamiętaj, że każdy moment bez zaufania i każde doświadczenie ograniczenia ufności, pogłębia podział pomiędzy TOBĄ, a tym KIM NAPRAWDĘ JESTEŚ – pomiędzy TOBĄ, a TWOJĄ DUSZĄ, ESENCJĄ, BOSKOŚCIĄ.”

To jest właśnie wzniesienie, kiedy możemy kochać siebie tak bardzo, że możemy zaprosić boskość – dotychczas niewidoczną i doświadczającą spojrzenia do wewnątrz – do naszej rzeczywistości. Ona chce być tu z nami, ale nie zbliży się, dopóki nie zaufamy sobie.

Nasza ESENCJA nie zamierza przyjść i nas ratować – to tylko kolejny pretekst na zwlekanie. Nie raz przywołujemy swoją BOSKOŚĆ tylko po to, aby nas ocaliła lub wybawiła nasze człowieczeństwo. Aby naprawiła nas lub wzmocniła, po czym ponownie ją odpychamy.
Natomiast ona cierpliwie czeka, pozwalając nam dokonać prawdziwego, głębokiego, wewnętrznego wyboru, który mówi:

„Jestem gotowy. Bez względu na wszystko, jestem gotowy w całości zintegrować każdą cząstkę siebie w absolutnej miłości, bez żadnych ale. Jestem gotowy być tym, kim jestem.”

Ile razy znajdowaliśmy dla siebie pretekst, aby sobie nie ufać? Myślimy na przykład:
„Zbliżę się trochę do swojej boskości, kiedy będę kontrolował niektóre z moich ludzkich słabości. Muszę najpierw schudnąć!”
albo:
„Muszę przeczytać więcej książek, pójść na więcej warsztatów, lub może najpierw powinienem odnaleźć w sobie spokój?”

Nasza boskość nie przejmuje się tym, czy jesteśmy duzi czy mali, grubi czy chudzi. Nie ma dla niej znaczenia to, czy codziennie ćwiczymy jogę, czy też codziennie jemy mięso. Nie dba o to czy posiedliśmy całą wiedzę tego Świata, czy też skupiliśmy się tylko na tej najprostszej i najpotrzebniejszej. Nie musimy przechodzić konkretnych ceremonii, ani wykonywać żadnych rytuałów. Naprawdę! Kocha nas bez względu na wszystko.

Jak myślicie, z jak wieloma „złymi” nawykami musimy się jeszcze rozprawić, zanim zaprosimy do siebie boskość?

To nic innego, jak tylko ciągła gra w opóźnianie i zwlekanie. Jest to niczym innym jak tylko brakiem zaufania. Nasza boskość, nasza esencja nie dba o te wszystkie rzeczy.

A więc jak zaufać temu kim jesteśmy, kiedy stale powracają te wszystkie natrętne pytania?

Zaufanie to całkowita akceptacja i przekonanie, które wypływa z głębi serca, że zawsze jesteśmy prowadzeni przez Duszę. Podążanie w zgodzie z nią. Poddanie się temu całkowicie. Zaufanie to przekonanie, że już teraz tworzymy swoją doskonałość. Doskonałość – boska równowaga, integracja pierwiastka żeńskiego i męskiego, fuzja boskości i człowieczeństwa już istnieje. Chronimy je i nie dopuszczamy do siebie, tak jakbyśmy chowali jakieś dobre wino na wyjątkowa okazję. Dlaczego nie cieszyć się tym już teraz? Pokochajmy siebie już dzisiaj, rozumiejąc, że pewne zmiany nadejdą, ale pamiętając, że już je zaplanowaliśmy, i że już stworzyliśmy swoje boskie życie.

Opracowane na podstawie fragmentów z – „Podróż Aniołów” Geoffrey i Linda Hoppe

Zakochanie się w sobie samym…

Nasz umysł jest doskonałym narzędziem, dzięki któremu możemy uciec i nie zajmować się miłością do samego siebie. Analizy, fakty i nieistotne szczegóły, to właśnie nimi łatwo zająć nasz umysł, tak aby całkowicie zapomnieć i przestać kochać.
Możemy zbudować sobie świątynię umysłu, udając, że posiadamy wszechstronną wiedzę i jesteśmy bystrzejsi, ale nie zmieni to faktu, że jednak tylko wciąż uciekamy…

Następnie przechodzimy przez nieskończoną ilość cykli narodzin i śmierci, przez które niestety zapominamy, że powinniśmy kochać nasze doświadczenie.

Aby doświadczyć swojego wzniesienia, należy w pełni zaakceptować i pokochać się, takim jakim się jest. Całkowicie poddać się Miłości do Siebie.

„Jestem, który jestem i kocham w sobie wszystko – bez wstydu, bez jakichkolwiek zastrzeżeń, bez co jeśli, i, ale.”

Oddajmy się temu, kim naprawdę jesteśmy, a nie aspektom, które stworzyliśmy, udając, że jesteśmy kimś innym. Poczujmy w sercu, że JESTEŚMY… zawsze BYLIŚMY… i zawsze BĘDZIEMY.

Afirmacja na co dzień:
„Kocham Siebie, Szanuję Siebie, Wspieram Siebie, Wierzę w Siebie”

Opracowane na podstawie fragmentów z – „Podróż Aniołów” Geoffrey i Linda Hoppe