Leczenie tej uciążliwej choroby polega głównie na łagodzeniu objawów. Poniżej garść przydatnych informacji na ten temat.

Czym jest zespół jelita drażliwego?

Zespół jelita drażliwego (z angielskiego Irritable Bowel Syndrome, w skrócie IBS) Jest zaburzeniem funkcjonowania układu pokarmowego,które nie zagraża życiu, lecz może w znaczący sposób utrudnić codzienne funkcjonowanie. IBS, określany również mianem nerwicy jelit, jest trudny do zdiagnozowania, jako że daje identyczne objawy, co w przypadku innych chorób układu pokarmowego. Zalicza się do nich między innymi biegunki, nieregularne wypróżnienia, bóle brzucha, zgagę, wzdęcia oraz skurcze jelit.

Leczenie IBS

Walka z objawami zespołu jelita drażliwego wymagać może konsultacji zarówno z dietetykiem, jak i psychologiem. Dolegliwość ta wpływa na ośrodkowy oraz trzewny układ nerwowy. Stres, uczucie niepokoju oraz depresja,które nierzadko towarzyszą pacjentom z IBS potęgują dolegliwości, a co za tym idzie, kluczową rolę odgrywa tu fachowa opieka specjalisty.

W leczeniu stosuje się między innymi leki rozkurczowe, preparaty na bazie ziół oraz środki regulujące wypróżnianie.

 Kluczową rolę w objawowym leczeniu IBS odgrywa odpowiednia dieta, która powinna być bogata w produkty bogatoresztkowe, czyli o wysokiej zawartości błonnika. Zalicza się do nich świeże warzywa, owoce, otręby i inne produkty zbożowe. Ich spożycie należy zwiększać stopniowo, jako że mogą one wywoływać biegunki oraz wzdęcia. Z codziennego jadłospisu wyeliminować powinno się z kolei słodycze oraz cukry proste zawarte między innymi w białym pieczywie oraz ryżu.

Aktywność fizyczna

Pomocny w łagodzeniu objawów zespołu jelita drażliwego może być również wysiłek fizyczny. Bez względu na to, na jakiego rodzaju aktywność się zdecydujemy, doskonale wpłynie ona na perystaltykę jelit, dotleni organizm i pozwoli rozładować napięcie. Świetnie sprawdzą się tu także ćwiczenia relaksacyjne oraz medytacja.

Atopowe zapalenie skóry najczęściej diagnozuje się u rasy białej i w krajach wysoko rozwiniętych. Praktycznie 50% przypadków rozpoczyna się w pierwszych 6 miesiącach życia

Przyczyny atopowego zapalenia skóry

• skłonności genetyczne – AZS stwierdzone u obojga rodziców daje nawet 70% szans na odziedziczenie choroby przez dzieci,
• czynniki psychologiczne – głównie przewlekły stres,
• działanie substancji drażniących na skórę – pozbawia to ją bariery ochronnej, w konsekwencji czego dochodzi do zaczerwienienia oraz powstawania zmian zapalnych,
• alergeny – roztocze, sierść, pokarmy.

Objawy atopowego zapalenia skóry

• zaczerwienienie,
• swędzenie,
• suchość,
• łuszczenie się,
• skłonność do powtarzających się zakażeń bakteryjnych.

Zmiany występują najczęściej na zgięciach łokciowych oraz kolanowych, szyi i twarzy. W przypadku małych dzieci, najczęściej są one ulokowane na skórze głowy, czole oraz policzkach. W ciężkich przypadkach choroby możemy mieć do czynienia z erytrodermią, kiedy to całe ciało pacjenta pokrywają zmiany skórne.

Leczenie atopowego zapalenia skóry

Leczenie AZS odbywa się w sposób zarówno przyczynowy (polega wówczas na usunięciu potencjalnej przyczyny schorzenia), jak i objawowy. Warto zdawać sobie sprawę z faktu, że schorzenia tego nie da się całkowicie wyleczyć, a jedynie zredukować jego nieprzyjemne objawy.

W przypadku leczenia przyczynowego, kluczową rolę odgrywa wyeliminowanie czynników uczulających z otoczenia lub przyjmowanych pokarmów. Objawowe opiera się natomiast o przyjmowanie środków przeciwhistaminowych, leków immunosupresyjnych, maści opartych na kortykosteroidach oraz naświetleń. Ma to na celu utrzymanie możliwie jak najdłuższych remisji choroby oraz przywrócenie dobrego stanu ogólnego pacjenta.